Sa kasalukuyang panahon kung saan ang bawat galaw, pahayag, at desisyon ng mga kilalang personalidad ay agad na nasusuri ng publiko, mahalagang pag-usapan ang isang katangiang madalas maging mitsa ng pagbagsak ng marami: ang mapanirang uri ng pride o labis na pagmamataas. Ang mga kamakailang pangyayari sa ating lipunan na kinasasangkutan ng mga taong nasa posisyon at kapangyarihan ay nagbibigay ng isang malalim na paalala tungkol sa kahalagahan ng emosyonal na kontrol. Ang pride, kapag hindi napigilan, ay nagiging bulag na puwersa na nagtutulak sa isang tao na hamunin ang batas, maliitin ang kapwa, at gumawa ng mga desisyong kalaunan ay magdudulot ng matinding kahihiyan at kapahamakan.
Ang pag-unawa sa limitasyon ng pride ay hindi nangangahulugan ng pagkawala ng pagkatao o respeto sa sarili. Sa halip, ito ay pagkilala na ang tunay na lakas ay wala sa kung gaano kalakas ang iyong boses sa paghamon sa iba, kundi sa kung gaano mo kahusay hawakan ang iyong emosyon sa gitna ng pressure. Ang isang taong may sapat na emosyonal na kontrol ay hindi basta-basta nagpapadala sa bugso ng galit o sa tukso na maging hambog. Sa kabaligtaran, sila ay nag-iisip nang malalim bago magsalita at tinitimbang ang mga kahihinatnan ng bawat aksyon.
Ang pagkakaroon ng emosyonal na intelligence ay isang kasanayan na dapat linangin ng bawat isa, mapa-politiko man, negosyante, o ordinaryong mamamayan. Ang mga sitwasyong puno ng tensyon—tulad ng mga komprontasyon, legal na usapin, o pagkatalo sa negosyo—ay mga pagsubok kung saan masusukat ang karakter ng isang tao. Ang mga taong hindi marunong humawak ng kanilang emosyon ay madalas na nakikita bilang mga indibidwal na “delusional” o nawawala sa katinuan dahil pinapairal nila ang kanilang sariling bersyon ng katotohanan na malayo sa reyalidad ng batas at moralidad.
Paano nga ba natin mapangangasiwaan ang galit at maiiwasan ang mga mapanghamong sitwasyon na maaaring sumira sa ating reputasyon at kinabukasan? Ang sagot ay matatagpuan sa disiplina at sa pagtanggap na walang sinuman ang higit pa sa batas at sa moral na pamantayan ng lipunan.
Ang unang hakbang sa pagkontrol ng emosyon ay ang pagkilala sa mga “trigger” o mga bagay na nagpapainit ng ating ulo. Sa buhay ni Chavit Singson, halimbawa, malinaw na ang kanyang paghamon sa pamahalaan at ang kanyang mga huwad na pag-aangkin sa internasyonal na organisasyon ay nag-ugat sa isang kaisipan na siya ay untouchable o hindi maaaring galawin ng batas. Ang ganitong mentalidad ay isang uri ng delusyon na bunga ng matagal na pamamalagi sa tuktok ng kapangyarihan. Upang hindi mapunta sa ganitong landas, kailangan nating sanayin ang ating sarili na laging manatiling nakatapak sa lupa. Ang pagpapakumbaba ay hindi kahinaan; ito ay isang mekanismo ng depensa laban sa mga desisyong uudyukan ng pride.
Pangalawa, ang paggamit ng tinatawag na “The Pause Technique” ay lubhang epektibo. Sa bawat pagkakataon na tayo ay naiinis, nagagalit, o nakakaramdam ng pangangailangang sumagot nang pabigla-bigla, ang pagbibigay ng espasyo o oras bago kumilos ay nakakapagligtas sa atin mula sa maraming gulo. Ang mga salitang binitawan sa gitna ng galit ay madalas na mahirap bawiin at maaaring gamitin laban sa atin sa mga legal na proseso o sa mata ng publiko. Ang pag-iisip bago mag-post sa social media, pag-iisip bago magbitaw ng hamon sa mga awtoridad, at pag-iisip bago mag-claim ng mga bagay na hindi naman sa atin ay mga simpleng paraan upang maprotektahan ang sariling dangal.
Pangatlo, dapat nating linangin ang kakayahang tumanggap ng kritisismo at pagkakamali. Ang mga taong palalo ay takot na takot na magkamali dahil tingin nila ay mababawasan ang kanilang imahe. Ngunit ang totoo, ang pag-amin sa mali ay nagpapakita ng tunay na liderato at katatagan. Ang pagpilit sa kasinungalingan, lalo na sa harap ng mga internasyonal na entidad o sa harap ng batas, ay magdadala lamang ng mas malaking kahihiyan. Ang pagiging “delusional fool” ay hindi nakakamit sa isang araw; ito ay dahan-dahang nabubuo sa bawat pagkakataon na pinipili nating maniwala sa sarili nating ilusyon kaysa sa katotohanan.
Sa aspeto ng pag-unlad ng sarili o self-improvement, mahalaga ring pag-aralan ang ating mga motibasyon. Bakit natin gustong sumikat? Bakit natin gustong magkaroon ng ganito karaming kapangyarihan? Kung ang ating motibasyon ay nakaugat lamang sa pagpapakitang-gilas at pagduduro sa iba, tiyak na maliligaw tayo ng landas. Ang tunay na tagumpay ay yaong may kasamang integridad at malasakit sa kapwa. Ang mga aral mula sa kasaysayan at maging sa Banal na Kasulatan ay paulit-ulit na nagpapaalala sa atin na ang kapalaluan ang siyang pangunahing mitsa ng pagkabuwal ng sinuman, gaano man sila kayaman o makapangyarihan.
Sa mga sitwasyong tayo ay nahaharap sa mga legal na hamon o kritisismo, mas mainam na manahimik at hayaan ang proseso ng batas na umusad nang patas. Ang paghamon sa gobyerno gamit ang mararahas na salita o ang paggamit ng pera upang suhulan ang hustisya ay mga taktika na lipas na sa panahon. Ang mamamayan ngayon ay mas matalino, mas mapagmatiyag, at mas handang tumindig para sa katotohanan. Ang pagbagsak ng mga dating itinuturing na untouchable ay isang malinaw na patunay na ang panahon ng paghahari ng mga mapang-abuso ay unti-unti nang nagtatapos.
Ang pagbuo ng matatag na pagkatao ay nangangailangan ng patuloy na pag-aaral. Hindi sapat na tayo ay marunong sa negosyo o mahusay sa politika; dapat din tayong maging matalino sa ating emosyonal na aspeto. Ang pag-iwas sa mga mapanghamong sitwasyon ay hindi pagtakas sa realidad, kundi isang matalinong pagpili ng mga laban na tunay na makabuluhan. Huwag nating sayangin ang ating buhay at reputasyon sa mga bagay na bunga lamang ng pride.
Bilang pagtatapos, tandaan natin na ang bawat aksyon ay may katumbas na resulta. Kung ang ating buhay ay nakatayo sa pundasyon ng katapatan, pagpapakumbaba, at disiplina, walang anumang unos ang makakapagpabagsak sa atin. Ngunit kung ito ay nakatayo sa buhangin ng kayabangan at kasinungalingan, anumang oras ay maaari tayong mabura ng realidad. Ang kuwento ng mga taong naligaw ng landas dahil sa pride ay hindi dapat maging ating kuwento. Sa halip, gamitin natin ito bilang inspirasyon upang maging mas mahusay na pinuno, negosyante, at higit sa lahat, mas mahusay na tao na may malasakit sa bayan at sa batas.
Frequently Asked Questions (FAQ)
-
Ano ang pangunahing sanhi ng pagbagsak ng mga taong nasa posisyon ayon sa mga aral ng lipunan at kasaysayan? Ang pangunahing sanhi ay ang labis na pride o pagmamataas na nagtutulak sa isang tao na hamunin ang batas, maging mapang-abuso, at maniwala sa sariling delusyon kaysa sa realidad ng batas at katotohanan.
-
Paano makakatulong ang “Pause Technique” sa pag-iwas sa mga mapanghamong sitwasyon? Ang “Pause Technique” ay nagbibigay ng pagkakataon sa ating utak na mag-isip nang lohikal bago magsalita o kumilos. Pinipigilan nito ang paggawa ng mga desisyong udyok ng matinding galit na maaaring pagsisihan sa hinaharap.
-
Bakit itinuturing na delusyon ang pag-aangkin sa mga bagay na hindi naman sa atin o paglaban sa batas? Itinuturing itong delusyon dahil ito ay pagtatangkang baguhin ang reyalidad para sa pansariling interes. Ang paniniwala na ang pera at impluwensya ay kayang bumili ng hustisya o magdikta sa mga internasyonal na organisasyon ay isang paglayo sa katotohanan na nagdudulot ng kahihiyan.
-
Paano natin malalaman kung ang isang sitwasyon ay dapat nating iwasan? Dapat iwasan ang mga sitwasyon na magdadala lamang ng gulo nang walang mabubuong solusyon, lalo na ang mga komprontasyong nakabatay sa pride. Kung ang isang desisyon ay magdudulot ng paglabag sa batas o maglalagay sa iyong dangal sa panganib, ito ay sitwasyong dapat iwasan.
-
Ano ang papel ng pagpapakumbaba sa pag-unlad ng karera o negosyo? Ang pagpapakumbaba ay nagpapahintulot sa isang tao na tumanggap ng feedback, matuto sa pagkakamali, at bumuo ng magandang relasyon sa kapwa. Ito ang pundasyon ng matagalang tagumpay na hindi nadadala ng yabang o maling akala tungkol sa sariling kapangyarihan.
