Sa paglipas ng mga dantaon, ang sangkatauhan ay patuloy na nabubuhay sa ilalim ng takot at kuryosidad kung ano nga ba ang naghihintay sa atin sa hinaharap. Maraming mga siyentipiko, pilosopo, at mga astrologo ang sumubok na hulaan ang wakas ng daigdig, ngunit walang higit na tumpak at nakakikilabot kaysa sa mga nakasulat sa mga sinaunang kasulatan. Sa kaibuturan ng mga pahina ng kasaysayan, matatagpuan ang aklat ng Daniel, partikular ang ikalawang kabanata, na naglalaman ng isang misteryosong panaginip na naging isang detalyadong mapa ng katapusan ng mundo—isang mapa na ayon sa marami ay pilit itinatago at pinalalabo ng mga makapangyarihang pinuno sa kasalukuyan upang maiwasan ang malawakang kaguluhan at pagkaalarma ng publiko.
Upang maunawaan ang bigat ng propesiyang ito, kailangan nating maglakbay pabalik sa nakaraan, mahigit dalawang libo at limang daang taon ang nakalilipas sa marangya ngunit malupit na imperyo ng Babylon. Ang hari ng mga panahong iyon, si Haring Nabucodonosor, ay nagising isang gabi na may matinding takot at pawisang katawan dahil sa isang panaginip. Ang panaginip na ito ay labis na gumulo sa kanyang isipan, ngunit sa kanyang paggising, tuluyan niya itong nalimutan. Sa kanyang matinding pagkabahala, ipinatawag niya ang lahat ng kanyang mga pantas, astrologo, salamangkero, at mga manghuhula upang sabihin sa kanya kung ano ang kanyang napanaginipan at kung ano ang kahulugan nito. Ang parusa sa mabibigo ay kamatayan—isang malupit na utos na nagpapakita ng labis na takot ng hari.
Walang sinuman sa mga pantas ng Babylon ang nakagawa ng ganoong himala. Paano mo nga naman ipapaliwanag ang isang bagay na mismong ang nakakita ay nalimutan na? Ngunit sa gitna ng banta ng kamatayan, lumutang ang isang batang banyaga, isang bihag na Hudyo na nagngangalang Daniel. Sa pamamagitan ng panalangin at matibay na pananalig sa Diyos ng langit, ipinahayag kay Daniel ang lihim na naging mitsa ng pinakadakilang propesiya sa kasaysayan.
Ang napanaginipan ng hari ay isang higanteng rebulto. Isang rebulto na may kakaibang katangian dahil ang bawat bahagi nito ay gawa sa magkakaibang metal. Ang ulong ginto, ang dibdib at mga bisig na pilak, ang tiyan at mga hita na tanso, ang mga binti na bakal, at ang mga paa na pinaghalong bakal at putik. Habang pinapanood ng hari ang rebulto, isang malaking bato ang natibag mula sa bundok, hindi sa pamamagitan ng kamay ng tao, at tumama ito sa mga paa ng rebulto na gawa sa bakal at putik, dahilan upang madurog ang buong istraktura at maging parang ipa sa giikan na tinalian ng hangin. Pagkatapos, ang batong iyon ay naging isang malaking bundok at napuno ang buong mundo.
Ang nakakakilabot sa propesiyang ito ay hindi lamang ang hitsura ng rebulto, kundi ang katotohanan na ito ay isang tumpak na kronolohikal na mapa ng mga imperyong mamumuno sa mundo hanggang sa huling araw ng kasaysayan. Sa pagpapaliwanag ni Daniel, ang ulong ginto ay kumakatawan mismo kay Haring Nabucodonosor at sa Imperyo ng Babylon. Ang Babylon ay kilala sa kasaysayan bilang lungsod ng ginto, isang imperyo na may walang kapantay na yaman at karangyaan. Ngunit tulad ng sinabi ng propesiya, ang ginto ay papalitan ng isang mas mababang metal.
Noong taong 539 BC, ang Babylon ay bumagsak sa mga kamay ng Imperyong Medo-Persia, na kinakatawan ng dibdib at mga bisig na pilak. Bagamat mas malawak ang nasasakupan ng Medo-Persia, ang kanilang yaman at sining ay hindi mapapantayan ang karangyaan ng Babylon, eksakto sa katangian ng pilak na mas mababa ang halaga kaysa sa ginto. Ngunit ang kasaysayan ay hindi huminto doon. Ang Medo-Persia naman ay iginupo ng mabilis at agresibong hukbo ng Greece sa pamumuno ni Alexander the Great noong 331 BC. Ang Greece ang kumakatawan sa tiyan at hita na tanso—isang metal na madalas gamitin ng mga sundalong Griyego sa kanilang mga baluti at sandata.
Kasunod ng pagbagsak ng Greece, lumitaw ang isang imperyo na kilala sa pagiging malupit at matigas: ang Imperyong Romano, na kinakatawan ng mga binting bakal. Ang bakal ay sumisimbolo sa lakas na pumipinsala at dumudurog sa lahat ng bagay, at sa loob ng maraming siglo, ang Roma ay namuno nang may kamay na bakal, na sumakop sa mga bansa at nagpataw ng mabigat na kapangyarihan sa buong Europa at Mediterranean.
Dito pumasok ang pinakamahalagang bahagi ng propesiya na direktang may kinalaman sa ating panahon ngayon: ang mga paa na gawa sa pinaghalong bakal at putik. Ayon kay Daniel, ang paghahambing na ito ay nangangahulugan na ang imperyo ay mahahati. Hindi tulad ng mga naunang imperyo na pinalitan ng isa pang nag-iisang makapangyarihang bansa, ang Imperyong Romano ay nagkapitak-pitak at nahati sa iba’t ibang kaharian na kalaunan ay naging mga bansa sa modernong Europa ngayon.
Ang nakasulat sa propesiya ay napakalinaw: “Kung paanong nakita mo na ang bakal ay may halong putik, sila’y maghahalubilo sa pamamagitan ng lahi ng mga tao; ngunit hindi sila magkakasama, gaya ng bakal na hindi humahalo sa putik.” Kung titingnan natin ang kasaysayan ng Europa, maraming mga pinuno tulad nina Charlemagne, Napoleon, Kaiser Wilhelm, at Adolf Hitler ang sumubok na pag-isahin ang Europa sa ilalim ng isang pamamahala, ngunit lahat sila ay nabigo. Kahit ang mga makabagong alyansa tulad ng European Union ay patuloy na nagpapakita ng lamat at kawalan ng tunay na pagkakaisa, eksaktong katulad ng bakal at putik na kailanman ay hindi maaaring magsama nang permanente.
Bakit pilit na itinatago at pinalalabo ang mapang ito sa kasalukuyang panahon? Dahil ang susunod na yugto ng propesiya ay nagbabadya ng katapusan ng lahat ng pamahalaan ng tao. Ang malaking bato na tumama sa mga paa ng rebulto ay kumakatawan sa pagtatatag ng kaharian ng Diyos na wawasak sa lahat ng makalupang kapangyarihan. Ito ay isang babala na ang kasalukuyang sistema ng mundo—ang ating mga ekonomiya, gobyerno, at makapangyarihang institusyon—ay nakatayo sa isang marupok na pundasyon ng bakal at putik na malapit nang gumuho.
Ang mga pandaigdigang pinuno at ang mga elite ay pilit na inilalayo ang pansin ng madla sa mga katotohanang ito sa pamamagitan ng paglikha ng mga huwad na seguridad at mga distractions sa media at teknolohiya. Ayon sa mga eksperto sa eskatolohiya, ang pagkaunawa sa Daniel 2 ay nagbibigay sa tao ng kamalayan na ang takbo ng mundo ay hindi random kundi may tiyak na patutunguhan, at tayo ngayon ay namumuhay na sa mismong dulo ng mga daliri ng paa ng rebulto.
Ang nakakakilabot na katotohanang ito ay dapat magsilbing gising sa bawat isa. Ang kasaysayan ay nagpatunay na ang unang apat na bahagi ng panaginip ay nagkatotoo nang may 100% katumpakan. Ang Babylon, Medo-Persia, Greece, at Roma ay dumating at lumipas na ayon sa itinakdang pagkakasunod-sunod. Walang dahilan upang isipin na ang huling bahagi—ang pagdating ng bato at ang pagwawakas ng mundo—ay hindi magkakatotoo. Ang mapa ay kumpleto na, ang mga palatandaan ay narito na, at ang oras ay unti-unting nauubos para sa sangkatauhan.
